Vuurrood
Vuurrood
Eigenlijk wilden wij geen andere auto kopen. De brave wagen die wij thans een jaar of zeven bezitten rijdt naar behoren: van A naar B en weer terug, zonder misbaar te maken of op verlaten landwegen er plotseling de brui aan te geven. Recent bleek evenwel dat bij onze Amerikaanse terreinwagen wat vrij dure onderdelen aan vervanging toe waren. “Normaal onderhoud m’neer” verklaarde de zich met immer oliezwarte jatten presenterende monteur. Het is als met aannemers, hersenchirurgen en ondierbestrijders: je moet bij gebrek aan wetenschap maar aannemen dat betrokkenen het aan het rechte eind hebben.
Enfin: toen zag ik, van kindsbeen af autogek, een fraai raspaardje van een bekend Italiaans automerk staan, nota bene bij onze dealer. Hoewel mijn eega niet de totale onverschilligheid bezit waar het auto’s betreft – waarvan bij de wederhelften van kennissen wel sprake is – wist ik dat het botte: “Deze klasbak willen wij hebben” niet tot het gewenste resultaat leidt. Na een met grote tussenpozen wijzen op het bestaan van de vuurrode Italiaan wilde zij schoorvoetend wel even gaan kijken. Er maakte zich een grote mate van opwinding meester van mijn gemoed,
De verkoper was een bebrilde en buitengewoon jonge gast, die ons eerst liet proefrijden in de Italiaan. Het bleek een goede zet, want de bolide liet zich aanvankelijk relaxed over achterafweggetjes leiden. Eenmaal op de snelweg draaide ik een knopje op de “D” van dynamisch, waarop de rode SUV op slag veranderde in een bloedsnelle sportwagen. Mijn partner was om. Ik merkte reeds op: zij is een bijzondere vrouw.
Dat gold ook voor de onderhandelingen. Waar ik bij een onderhoud met een sympathiek type direct instem met welke voorstellen dan ook, begon de eega met een ijzige stem aan een betoog, dat op zichzelf steekhoudend leek en er op neer kwam dat bij inruil van onze huidige auto en de aanschaf van het rode monster wij enig handgeld diende te ontvangen. Dit stond volkomen haaks op het voorstel dat de jongeling ter tafel had gebracht. Aanvankelijk instemmend knikkend met wat “mevrouw” te berde bracht, kreeg de verkoper een vuurrood hoofd en zei, tamelijk van zijn stuk gebracht, dat hij de vestigingsmanager ging bellen. Deze bleek echter afwezig.
Tot zover deze cliffhanger, aangezien de inleidende onderhandelingstactiek van mijn eega tot algehele verwarring heeft geleid. Het is zenuwslopend – althans voor mij en de arme verkoper. Hopelijk gaat hij om. Maar ik heb er een hard hoofd in.
Erik Endlich