Platvloers

Daar dochterlief vanwege haar zwangerschap bezwaarlijk kan reizen – de baby zal zich zeer binnenkort melden – gingen wij  zuidwaarts waar zij, haar man en peuterkind woonachtig zijn.  Bedoeld kind, thans 20 maanden jong, heeft de genen van zijn moeder, terwijl zij het weer van mijn eega heeft. Dat betekent zoveel als: uiterst actief en wel zodanig dat vermoedelijk juist voor de grens van ADHD ophoudt. Althans: hopelijk is dat zo.

Als het kereltje, kortweg Ollie genoemd, zijn ogen opent beginnen ongeveer al zijn ledematen manisch te bewegen. Zolang hij niet opnieuw in zijn bedje wordt gelegd zal hij niet ophouden aldus een raket, voorzien van extra brandstoftanks, te imiteren.

Hij brabbelt daarbij een volkomen origineel taaltje, dat bestaat uit woorden die slechts betekenis hebben voor zijn ouders. Voor derden die het genoegen beleven om met deze grappenmaker te spelen, is het gissen wat hij bedoelt met begrippen als “griepmakka” of ‘”pleet”, al weet ik wel dat hij mij – of de andere opa – aanspreekt als hij “apa!” roept.

Het manneke is bijzonder sociaal en vindt het enorm vermakelijk dat ik zijn speelkameraad ben. De consequentie daarvan is dat ik mij op zijn niveau dien te bewegen, namelijk in letterlijke zin: vanwege mijn lange lijf ben ik genoodzaakt over de grond te tijgeren, alsof ik iemand onverhoeds tracht te overmeesteren.  In deze positie help ik het ventje met koken, daar hij een keukentje heeft met een oventje, twee kookplaten en een keur aan imitatievoedsel, dat hij met een houten mesje in porties snijdt, aangezien de tweevoudige ingrediënten met  klittenband verbonden zijn.

Dan komt het plotseling in hem op om een van zijn driewielers te bestijgen en zich fluks uit de voeten te maken, waarbij hij met “apatoet” duidt dat ik met een ander voertuig de achtervolging dien in te zetten. Ik kan er vanzelfsprekend niet op zitten, maar plant mijn lange benen bezijden de wieltjes en ga kromgebogen derwaarts.

Vervolgens brabbelt hij iets waaruit het ouderpaar duidelijk maakt dat ik geacht word mij te verstoppen, waarna ik, op mijn buik achter een lectuurmand gelegen, vanuit die hinderlaag opspring en in zijn buik kriebel: hij kraait het uit.

De volgende dag verlaat ik moeizaam vanwege stijve rug en stramme ledematen de sponde. Maar wat hebben wij een lol gehad.

Erik Endlich