Poes’n

Hoewel de dagen lengen is er nog steeds sprake van lange avonden. Nu zijn wij nogal van de sfeer en bovendien romantisch aangelegd, zodat de verlichting binnenskamers voor een belangrijk deel bestaat uit kaarsen. Er zijn soorten bij die lekker ruiken en dientengevolge  zelfs de stank van ons natte hondenduo verdrijven.

Tot zover het theoretische verhaal, thans volgt de praktijk van zo’n week geleden. We maakten ons op om de lichten te doven en de echtelijke sponde op te zoeken, waarbij het mijn taak is om de echte kaarsen uit te blazen. Dat ligt ook voor de hand daar ik vanwege mijn driewekelijkse hardlopen over een aanzienlijke conditie beschik. Ik begaf mij naar de eettafel waar een duo houten kaarshouders staat, totdat ik zag dat één kaarsenhouder in de fik stond. De eerlijkheid gebiedt op te merken dat ik niet zo van de vlotte rampenbestrijding ben; doorgaans sta ik aan de grond genageld, terwijl er tegenstrijdige signalen door mijn hoofd flitsen. Voor die tijd heeft mijn doortastende eega het plotseling opgetreden probleem reeds opgelost.

Nu echter niet: ik begon zonder dralen ongeveer mijn longen uit het lijf te blazen, wat er toe leidde dat het waxinekaarsje uit de houder vloog. De kaarsenhouder was niet langer in een brandende staat. De waxinekaars brandde nog even na op de houten eettafel, maar ook die wist ik te doven.

Vanzelfsprekend was ik tamelijk trots dat ik deze kleine ramp, die denkbaar tot  enorme en desastreuse proporties had kunnen uitgroeien, had bedwongen.

De wederhelft had een heel andere visie. Zij wees op een lullig brandplekje op de eettafel. “Dat krijg je van dat onbenullige poes’n!” riep zij vertoornd. Overigens is “poes’n” blazen in de Twentse dreven waar zij vandaan komt. Ik zei nog dat ik te bescheiden ben om voor een lintje te gaan maar dat zulk eigenlijk passend is, zij moest daarop sardonisch lachen.

Wij laten geen kaarsen meer branden. Weg romantiek.

Erik Endlich