Gebrom

De eega en ik reageren, hoewel verse pensionado’s, alert en adequaat. Zo vernemen wij onmiddellijk dat de auto geluiden afgeeft, die duiden op een technisch malheur. De garage geeft ons dan achteraf gelijk: er is dan iets met een dyname of de kleppen of zo.

Neem eergisterennacht. Ik hoorde een gebrom, althans een gerucht dat mij terstond rechtop in bed deed zitten. Ook de wederhelft schrok wakker. De aard van het ongerief konden wij aanvankelijk niet thuisbrengen. Telkens met een tussenpauze van zo’n tien minuten klonk die bromtoon. De verdenking ging uit naar de buren ter rechterzijde. De man van het duo klust er hele dagen lustig op los, wat weliswaar kabaal veroorzaakt, maar niet zoveel als onze immer blaffende honden, zodat wij wijselijk ons ongenoegen over die herrie inslikken. Nu heeft bedoelde doe-het-zelver onder meer een duo warmtepompen staan en het klonk alsof één van deze apparaten het had begeven.  Die vent had duidelijk een grens overschreden, dus ik had mij voorgenomen hem bij de kladden te grijpen en aldus ter verantwoording te roepen.

Totdat ik de volgende ochtend in de badkamer mijn tanden poetste en ik na even duidelijk hoorde dat er uit de luchtafvoer gerommel hoorbaar was. Geen twijfel mogelijk, er liep een beest door de afvoerpijpen. Denkbaar was dat een steenmater, bunzing of een geïmporteerde wasbeer de innerlijke wegen van ons huis gebruiken om rottende karkassen in op te bergen. Ik besloot onmiddellijk mijn vrouw te waarschuwen en dus opnieuw wakker te maken. Panisch verscheen zij in nachtgewaad in de badkamer. Gespannen luisterden wat het ongedierte te melden had. Daar was het weer: een onheilspellend gebrom.

Terwijl ik met dikke ogen googlede wat hiertegen ondernomen kon worden – beangstigend weinig zo bleek – hoorde ik de lach van een waanzinnige. Het was de wederhelft. Ik ijlde naar de badkamer, waar het badkamerkastje wijd open stond. Een elektrische tandenborstel was op hol geslagen en begon random te brommen, waarbij hij tegen het plafond van dat kastje vibreerde.

Dat paniekerige heeft, vrees ik, toch iets met onze leeftijd te maken.

Erik Endlich